17. feb, 2013

over Marion

  

zie ook:tp://www.dichterskring.nl/profiel/?user=33

 
 
 
Marion Spronk

Marion Spronk (1943, Franeker) maakt al haar leven lang gedic

De gedichten laten haar voortdurende verlangen zien naar de essentie van het leven, de bron ervan, naar dat wat er toe doet, los van de ruis van alledag.

Sedert een kleine 20 jaar publiceert zij haar werk vanuit de door haar zelf gestarte uitgeverij De Wilg.

De eerste vier bundels schreef zij onder haar pseudoniem: Elise van der Woude:

  • op kousevoeten naar de bron
  • lichtspinsels
  • wolkenspel
  • binnen is buiten

    Onder haar eigen naam gaf zij uit:
  • de lachende ziel *

pijn van binnen *
(deze bundel is mede geschreven op verzoek van werkgroepen Kubler Ross Stichting.)

In het najaar 2005 komt een nieuwe bundel uit, met als titel:
"in het labyrinth"
Het is een verzameling tanka, met illustraties gemaakt door de aquarelliste Bé Hofman uit Gouda. *

* deze bundels zijn verkrijgbaar; te bestellen via mailto:dewilg@waaier.com .
danwel per fax: 0592-273266. Prijs rond de € 11,= incl. btw en bestelkosten.




geïnspireerd door Marion Spronk

een stad, dood onder zondagse gebeden
- je hoort de klokken luiden over daken -
wegen lopen stil verlaten in het rond

ik weet nog hoe ik gisteren heb gemeden:
kikkers die gekmakend in de wijers kwaken
op velden het gelach van knechten, meiden
die onder ‘t praten ‘t werk nooit staken
luid gedraaf van hoeven in de weiden

hoe hunker ik het leven dat ik schrijf
nu ‘k enkel in herinneren nog verblijf.

sunset 02-10-2011 – http://sunset.deds.nl

--------------------------------------

  opening up my heart

 
sometimes I do not know what I will write
and I needn't worry
as words flow from me
like water from a stream
 
turning off my head
is opening up my heart
and right now it's filled with so much
compassion that I cry.
 
I sob because the ones we love leave us
be it only from the physical plane
as love is eternal and so are all beings
whether they are bugs, beast or humans.
 
So for the tears and the sorrow
It's mostly because I feel so much love
that I don't know what to do with:
so much energy wells up in me
 
Blessed are we who dare to love
Who dare to cry with the acceptance of that light
It takes courage to shine, to be who we are
Loving ourselves is something we tend to forget
 
Being able to receive the love
from others is opening that door for ourselves,
allowing the possibility of pain in as well as the love,
as really it's the endless joy we know it all really to be.